Vanuit oprechte nieuwsgierigheid en fascinatie voor waarheid ben ik geïnteresseerd in wat voor anderen waar is. En welke kwaliteiten en belemmeringen de (soms ongemakkelijke) waarheden met zich meebrengen.

Toen ik zelf vader werd, werd ik me meer en meer bewust van mijn eigen verantwoordelijk in het onderzoeken en bevragen van mijn waarheid. Omdat dit maakt dat ik ontvankelijk kan blijven voor het leven. Aanwezig in het nu. Nieuwsgierig én lichtvoetig. Wakker.

Onderwijsinstellingen brengen ons voornamelijk kennis bij. Kennis heb je hard nodig maar waar de wereld gereduceerd lijkt te worden tot weten is het (juist) belangrijk om aandacht te besteden aan je gevoelswereld. 

Religie, spiritualiteit, onderwijs, cultuur, familie, werk, sport, psychedelica, boeken etc. Veel kan waarheid bevatten. Maar geregeld vertellen we onszelf een verhaal over wat we vinden kloppen; een eigen waarheid.

Dit doen we zelf maar ook anderen brengen het ons bij. Te beginnen bij onze ouders. In werkelijkheid beperkt dit verhaal ons. En op een gegeven moment ga je het verhaal geloven en je ertoe verhouden. Jij wordt je verhaal. 

Maar waar waarheid vastgezet wordt, gefixeerd als het ware, ontstaat ongemak en starheid. Dit houdt levensenergie tegen. Volgens een beroemde Samoerai (Musashi) is 'verstarring de weg naar de dood. De weg van het leven is soepelheid.' 

Verstarring laat vreugde stollen. We verliezen het contact met ons innerlijke kind. Vaak onopgemerkt en langzaamaan. Soms ook plotseling door trauma, groot of klein. Al dan niet opgedaan in onze jeugd.